£ÀÆå¸ï ¥ÉÃ¥Àgï n±ÀÆå¸ï..

CqÀVzÉ EAlgɹÖAUï E±ÀÆå¸ï......

¥Àæwà vÀÄwÛUÀÆ £ÀAvÀgÀ ¸ÀtÚUÉ vÀÄnAiÀÄ£ÀÄß ¥Àæw¶×vÀ ºÉÆÃmɮμÀ°è ¤ÃqÀĪÀ ©½AiÀÄ n±ÀÆå ¥ÉÃ¥Àgï¤AzÀ MgɹPÉÆAqÀgÉ CzÉAvÀzÉÆà ¸ÁxÀðPÀ ¨sÁªÀ. vÁ£ÀÆ ºÉÊ PÁè¸ï , mÉç¯ï ªÀiÁå£À¸Àð £À£ÀUÀÆ w½¢zÉ JAzÀÄ vÉÆÃj¹PÉƼÀÄîªÀ vÀªÀPÀ. DzÀgÉ ºÀ½îAiÀÄ M§â ªÀÄ£ÀĵÀå¤UÉ F AiÀiÁªÁ D¸ÉAiÀÄÆ ªÀÄÆqÀĪÀÅ¢®è.  D¸É ªÀÄÆqÀ®Ä ºÀ½îAiÀÄ°è ºÉÆÃmɯï£À°è mÉç¯ï mÉç¯ïUÀÆ n±ÀÆå PÁUÀzÀ EqÀĪÀÅzÉà E®è. C°è K¤zÀÝgÀÆ ºÉÆÃmɯï AiÀÄdªÀiÁ£À£À mÉç¯ï£À ªÉÄÃ¯É gÁgÁf¸ÀĪÀªÀÅ £ÀÆå¸ï ¥ÉÃ¥Àgï n±ÀÆå¸ï. PÉÊ vÉƼÉzÀ ªÉÄîµÉÖà MgɸÀ®Ä G¥ÀAiÉÆÃUÀªÁUÀĪÀ ¸ÁzsÀ£À F £ÀÆå¸ï ¥ÉÃ¥Àgï n±ÀÆå¸ï. EA¢£À ¸ÀÄ¢Ý £Á¼ÉUÉ gÀ¢Ý JA§AvÉ EA¢£À ¥ÉÃ¥Àgï £Á¼ÉUÉ ¥Á¸Éð¯ïUÉÆà CxÀªÁ n±ÀÆå¸ï DV ªÀiÁ¥ÀðqÀÄvÀÛªÉ.

     DzÀgÉ EAlgɹÖAUï «µÀAiÀĪÉÇA¢zÉ. F £ÀÆå¸ï ¥ÉÃ¥Àgï n±ÀÆå¸ï C°è £ÁªÀÅ ¢£À¤vÀåzÀ°è UÀªÀĤ¹gÀzÀ ºÀ®ªÁgÀÄ PÀÄvÀƺÀ®PÁj WÀl£ÉUÀ¼À «ªÀgÀUÀ¼ÀÄ ¹UÀÄvÀÛªÉ. Erà ¥ÀwæPÉAiÀÄ£ÀÄß NzÀ®Ä PÉ®ªÀjUÉ ªÀÄ£À¹ìgÀzÀÄ DzÀgÉ ¥ÀwæPÉAiÀÄ°è ¥ÀæPÀlªÁzÀ ¸ÀtÚ ¸ÀtÚ «µÀAiÀÄUÀ¼ÀÄ d£ÀjUÉ vÀ®Ä¥ÀÄwÛgÀĪÀÅzÀÄ EAvÀºÀ aPÀÌ aPÀÌ £ÀÆå¸ï ¥ÉÃ¥Àgï n±ÀÆå¹AzÀ. ºÉÆÃmɯï£À°è UɼÉAiÀÄgÉÆA¢UÉ ªÀiÁvÁqÀÄvÁÛ ¸ÀĪÀÄä£É F n±ÀÆå¸ï ªÉÄÃ¯É PÀtÄÚ ºÁ¬Ä¹zÀgÉ ºÀ¤ ºÀ¤ ¸ÉÃj ºÀ¼Àî JA§ÄªÀAvÉ ¥ÀwæPÉAiÀÄ ¥Àæwà ¨sÁUÀªÀÇ MAzÀ¯Áè MAzÀÄ G¥ÀAiÀÄÄPÀÛ ªÀiÁ»w ¤ÃqÀÄvÁÛ ºÉÆgÀqÀÄvÉÛ. ¥ÀqÉØ ºÀÄqÀÄUÀjUÉ »gÉÆìģï£À AiÀiÁªÀÅzÁzÀgÀÆ ¥sÉÆmÉÆà £ÀÆå¸ï ¥ÉÃ¥Àgï n±ÀÆå£À°è ¹PÀÌgÉ CzÀÄ ¸ÀéUÀð ¹QÌzÀAvÉ , ªÉÄvÀÛUÉ ¥À¸Àð£À M¼ÀPÉÆÃuÉ ¸ÉÃj©qÀÄvÉÛ.

»ÃUÉ ªÀÄÆwð aPÀÌzÁzÀgÀÆ QÃwð zÉÆqÀØzÀÄ JAzÀÄ ¸ÁgÀÄvÁÛ F £ÀÆå¸ï ¥ÉÃ¥Àgï n±ÀÆå¸ï E£ÀÆß vÀ£Àß fêÀAwPÉAiÀÄ£ÀÄß G½¹PÉÆArzÉ.

    

        

            PÉÆ°è – PÀA¦èÃmï ªÀÄ£ÀgÀAd£É ¥ÁåPÉÃeï.

ºÀ¹gÀÄ ¹ÃgÉAiÀÄÄlÖ ¥ÀPÀÈwAiÀÄ ªÀÄr®°è ¨ÉZÀÑUÉ ªÀÄ®VzÉ F HgÀÄ. ºÉ¸ÀgÀÄ vÀÄA¨Á£Éà r¥sÀgÉAmï. HjUÉ PÉ®ªÉà §¸ÀÄìUÀ¼ÀÄ. ¥ÉæöʪÉÃmï r.eÉ. §¹ì£À° è D HjUÉ £ÀªÀÄä ¥ÀæAiÀiÁt.  QjÃlzÀAvÉ ¢UÀAvÀzÁZÉUÀÆ PÁtĪÀ zÉÊvÀå ¸ÀÄAzÀj UÀqÁ¬ÄPÀ®Äè. ¸ÁéUÀw¸À®Ä ºÉƼÉ. §¹ì£À ZÀPÀæ GgÀĽzÀAvÉ JzÀÄgÁUÀÄwÛzÀÝ r¥sÀgÉAmï r¥sÀgÉAmï HgÀÄUÀ¼ÀÄ ªÀÄvÀÛzÀgÀ £ÁªÀÄzsÉÃAiÀÄUÀ¼ÀÄ, £ÀqÀ, §AUÁr, £ÁªÀÇgÀÄ EvÁå¢ EvÁå¢... zÁjAiÀÄÄzÀÝPÀÆÌ ZÁªÀÄgÀzÀAvÉ UÁ½ ©Ã¸À®Ä ¸À£ÀßzÀÞªÁV ¤AvÀ ««zsÀ eÁwAiÀÄ ªÀÄgÀUÀ¼ÀÄ. ºÉƼÉAiÀÄ°è E£ÀÆß vÀ¥ÀàzÀ vÉ¥ÀàzÀ ¸ÀªÁj. ¸ÀªÁj ªÀiÁrzÀªÀjUÉ CzÉAvÀzÉÆà CAiÀĸÁÌAvÀzÀ gÀÆ¥ÀzÀ°è PÀtä£À ¸É¼ÉAiÀÄĪÀ HgÉà PÉÆ°è.

¥À²ÑªÀÄ WÀlÖUÀ¼À vÀ¥Àà®°è ¨É¼ÉzÀ ¨É¼ÀÛAUÀr vÁ®ÆQ£À°ègÀĪÀ F HgÀÄ ºÉzÁÝj¬ÄAzÀ PÉêÀ® 18 QÃ.«Äà CAvÀgÀzÀ°èzÉ. PÀA¥ÀÆålgï ªÀÄÄAzÉ PÀĽvÀÄ vÀªÀÄä ºÀ½îAiÀÄ ¨Á®å fêÀ£ÀªÀ£Éßà ªÀÄgÉvÀ L.n ,©.n ªÀÄwÛvÀgÀ GzÉÆåÃUÀ¸ÀÛjUÉ ¸Àé®à j¯ÁåPïì DUÀ®Ä, vÀªÀÄä ºÀ½îAiÀÄ£ÀÄß £É£À¦¸À®Ä zÁj ºÀÄqÀÄQPÉÆqÀÄvÉÛ F PÉÆ°è. EAvÀºÀ HjUÉÆAzÀÄ £ÀªÀÄä aPÀÌ næ¥ï UÀÄA¥ÀÄ JAnæ PÉÆnÖvÀÄÛ. ªÉÆÃqÀzÀ ªÀÄÄZÀÄÑ ªÀÄgÉAiÀÄ°è ¥À²ÑªÀÄ WÀlÖUÀ¼ÀÄ vÀªÀÄä ¸ËAzÀAiÀÄðªÀ£ÀÄß ¥ÀæPÀÈw gÀ¹PÀjUÉ ¦üæÃAiÀiÁV PÉÆqÀÄwÛzÀÝgÀÆ C£ÀĨsÀ«¹zÀªÀgÀÄ ¨ÉgÀ¼ÉtÂPÉAiÀĵÀÄÖ. PÀtÄÚ ºÁ¬Ä¹zÀµÀÄÖ ¨sÀvÀÛzÀ UÀzÉÝ ªÀÄvÀÛzÀgÀ°è ºÀ¹gÁV ¨É¼ÉAiÀÄÄwÛzÀÝ ¨sÀvÀÛzÀ ºÉÆ£ÀÄßUÀ¼ÀÄ.

zÁj Hj£À ºÀwÛgÀzÀ JªÀiÁð¬Ä d®¥ÁvÀªÀ£ÀÄß »r¢vÀÄÛ. JgÀqÀÄ ZÀPÀæUÀ¼ÀÄ ¸ÁV £ÀqÀÄ«£À eÁUÀzÀ°è ¸ÉÆA¥ÁV ºÀ¹gÀÄ ºÀÄ®Äè ¨É¼É¢vÀÄÛ. zÁjAiÀÄÄzÀÝPÀÆÌ ZÀlÖA§qÉ UÁvÀæzÀ £ÀÄtÄ¥ÀÄ PÀ®ÄèUÀ¼ÀÄ. PÁqÀÄ zÁjAiÀÄ°è ¸ÀªÉzÀ zÁjAiÀÄ£ÀÄß »rzÀÄ ¥ÀæAiÀiÁt. ¥ÀPÀÌzÀ¯Éèà «gÀÄzÀÞ ¢QÌ£À°è ºÉÆ¼É ºÀjAiÀÄÄvÀÛvÀÄÛ , ¸À¤ºÀzÀ¯Éèà EzÉÝÃ£É JAzÀÄ ¨sÉÆÃUÀðgɪÀ ±À§Ý¢AzÀ JªÀiÁð¬Ä ¸ÀÄAzÀj PÀgÉAiÀÄÄwÛzÀݼÀÄ. PÀgÉzÀ zÀ¤AiÀÄ£ÀÄß »A¨Á°¹zÀ £ÀªÀÄUÉ PÉ®ªÉà PÀëtUÀ¼À°è D C¥Ààl C¥ÀìgÉ PÁt¹PÉÆAqÀ¼ÀÄ. PÀ®è£ÀÄß ¸ÀªÉ¹PÉÆAqÀÄ ºÁ°£À C©üµÉÃPÀ ªÀiÁqÀĪÀAvÉ ¤gÀAvÀgÀªÁV JªÀiÁð¬Ä ¸ÀÄjAiÀÄÄvÀÛzÀݼÀÄ.

JgÀqÀÄ ¸ÀtÚ d®¥ÁvÀªÀ£ÀÄß ¸Àȶ׹ ¸ÀgÁUÀªÁV ¸ÁVzÀݼÀÄ DPÉ. C¯ÉÆèA¢µÀÄÖ UɼÉAiÀÄgÉÆA¢UÉ ¤ÃgÉgÉZÁl. ºÀ®ªÀÅ WÀ½UÉUÀ¼À PÁ® d®¥ÁvÀzÀ ¸ËAzÀAiÀÄðªÀ£ÀÄß J®ègÀÆ ¸À«zÀgÀÄ. ªÀÄvÀÛzÉà zÁjAiÀÄ°è GvÁìºÀ¢AzÀ ¸ÁVzÀÝ £ÀªÀÄä ¥ÀæAiÀiÁt ¸ÀĹۤAzÀ £ÀÆålæ¯ïUÉ E½zÀÄ »AwgÀÄVvÀÄÛ.  

                                    

     

                         ಕುಂಟುತ್ತಿದೆ ಹಳ್ಳಿ ಕೃಷಿ

ಚಿವ್ವಾಂ ಚಿವ್ವಾಂ ಎಂದು ಕೂಗುತಿತ್ತು ಯಾವುದೋ ಹಕ್ಕಿ, ಕಾ ಕಾ ಎಂದು ಕಾಗಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು, ಜೀರುಂಡೆಗಳು ಝ್ಯಯೆಂದು ತಿರುಗಾಡುತ್ತಿದ್ದವು, ಗುಂಪಾಗಿ ನತರ್ಿಸುತ್ತಿದ್ದವು ನವಿಲುಗಳು, ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಗೆ ವೇದಿಕೆಯಗಿ ಆಸರೆಯಾದವಳು ಕೃಷಿ ಎನ್ನುವ ದೇವತೆ. ಈ ವಾಕ್ಯ ಯಾವುದೇ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಹಳ್ಳಿ ಎಂಬ ಸ್ವರ್ಗದ ಚಿತ್ರಣವನ್ನು ನೇಯುವತ್ತ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತದೆ. ಸುತ್ತಲೂ ತೆಂಗಿನ ಮರವು ಬೇಲಿಯಂತೆ ಗೋಚರಿಸಿದರೆ ಅದರೊಳಗೆ ಅಡಿಕೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಬಳುಕಿ ಸುತ್ತಿರುವ ಒಳ್ಳೆ ಮೆಣಸಿನ ಗಿಡ, ಸಣ್ಣ ಮಟ್ಟಿನ ತರಕಾರಿಯ ತೋಟ ಮುಂತಾದುವುಗಳು ವಾಷರ್ಿಕ ಬೆಳೆಯಾಗಿ ಬೆಳೆದರೆ, ಭತ್ತ, ಜೋಳ, ರಾಗಿ ಮುಂತಾದವು ಮುಖ್ಯ ಬೆಳೆಗಳು. ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಕತೃವಾಗಿ ರೈತ ಎಂಬ ಮಾನವ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಾನೆ.
ಕಾಲ ಬದಲಾಗಿದೆ, ಮಾನವನೂ ಬದಲಾಗಿದ್ದಾನೆ, ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ ಮಾತೆಲ್ಲಾ ಕಥೆಯಂತೆ ಕಾಣುವುದಕ್ಕೆ ಬಹಳ ಸಮಯ ಬೇಡವೇ ಬೇಡ. ಮುಂದಿನ ಜನಾಂಗದಲ್ಲಿ ಅಕ್ಕಿ ಎಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ ಎಂದರೆ ರೇಶನ್ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಎಂದು ಹೇಳುವ ಉತ್ತರ ಸಿಗಬಹುದೇನೋ.?. ಹೌದು ಯುವ ಜನತೆಯಲ್ಲಿ ಕೃಷಿಯ ಬಗೆಯ ಆಸಕ್ತಿ ಅಳಿಸುತ್ತಿದೆ. ಕೇವಲ ಇವರನ್ನು ದೂಷಿಸಿದರೆ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ. ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿರುವ ರೈತನೂ ಕೃಷಿಯ ಬಗ್ಗೆ ತನ್ನ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಕಾರಣ ಹಲವಾರಿರಬಹುದು..ಆದರೆ ಪಾರಂಪರಿಕವಾಗಿ ಬಂದ ಕೃಷಿಯನ್ನು ತಕ್ಕ ಮಟ್ಟಿಗಾದರೂ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ವಗರ್ಾವಣೆ ಮಾಡುವ ಸಣ್ಣ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನಾದರೂ ಆತ ಮಾಡಬೇಕು. ಮಾನವನೂ ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಲಾಭಕ್ಕೋಸ್ಕರ ಎಸ್.ಇ.ಜೆಡ್ ಮುಂತಾದವುಗಳನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ರೈತನಿಗೆ ಹಣದ ಆಮಿಷ ಒಡ್ಡಿ ಭೂಮಿತಾಯಿಯನ್ನು ಬಗೆಯುವ ಕಾರ್ಯವನ್ನೂ ನಿರ್ಭಯವಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಯಾವುದೋ ಕಷ್ಟಗಳಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವ ರೈತ ಇದರ ಬಲಿಪಶುವಾಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಜನರಿಲ್ಲದೆ ಹಲವು ಗದ್ದೆಗಳು ಇಂದಿಗೂ ಬರಡಾಗಿ ಬಳಲುತ್ತಿದೆ. ಯಾಂತ್ರಿಕ ಉಪಕರಣಗಳು ಇವರ ಜಾಗವನ್ನು ಅತಿಕ್ರಮಿಸುತ್ತದೆ. ಯಾವುದೋ ಊರಿನಿಂದ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಜನರನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಂದೊದಗಿದೆ.
ಕಂಬಳ ಎನ್ನುವ ಗ್ರಾಮೀಣ ಕ್ರೀಡೆಯಿಂದ ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಕೋಣಗಳು ತಮ್ಮ ಇರುವಿಕೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಿದೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಉಳುವ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳವುದು ಕಡಿಮೆ. ಯಂತ್ರಗಳು ತಮ್ಮ ಕೆಲಸವನ್ನು ಸುಲಭಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಸಮಯದ ಉಳಿತಾಯವೂ ನಮಗಾಗುತ್ತವೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಕೃಷಿಕರು. ಆದರೆ ಗದ್ದೆ ಉಳುವ ಕಾಲ ಬಂತು ಎಂದರೆೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಆಗುವ ಸಂತೋಷಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ಹೋಲಿಕೆಯಿಲ್ಲ. ಕೋಣಗಳನ್ನು ಗದ್ದೆ ತುಂಬಾ ಓಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಸಮತ್ತಟ್ಟು ಗೊಳಿಸುವ ಹಲಗೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು ಕೋಣವನ್ನು ಓಡಿಸುವ ಪರಿಯೇ ಅದ್ಬುತ. ಈಗಿನ ಯುವಜನತೆಗೆ ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಥೆಯ ರೀತಿ ಹೇಳಬೇಕೆ ಹೊರತು ಕಣ್ಣಾರೆ ನೋಡಿ ಆನಂದಿಸುವಷ್ಟು ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ.
ಕೃಷಿಗೆ ಗಣಿಗಾರಿಕೆ ಒಂದೆಡೆ ಪೆಟ್ಟು ನೀಡಿದರೆ, ಜಲವೆಂಬ ಸಂಪತ್ತು ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ಕಾಡುತ್ತಿದೆ. ಸರಿಯಾದ ರೀತಿಯ ಜಲ ಸಂಪನ್ಮೂಲದ ಕೊರತೆ, ಮಳೆ ನೀರನ್ನು ಹೇಗೆ ಉಳಿಸಬಹುದು ಎಂಬುವುದರ ಮೇಲಿನ ಮಾಹಿತಿಯ ಕೊರತೆ, ಮುಂತಾದ ಅಡೆತಡೆಗಳು ಹಳ್ಳಿ ಕೃಷಿಯನ್ನು ಅವನತಿಯತ್ತ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಕೆಲವೆಡೆ ಕೃಷಿ ತನ್ನಿರುವಿಕೆಯನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳತ್ತಿದೆ. ಕೆಲವೆಡೆ ಮೈಕೊಡವಿ ಮತ್ತೆ ಮೇಲೇಳುತ್ತಿದೆ.

    ಹನುಮಾನ್ ಗುಂಡಿ ...ಒಮ್ಮೆ ಮಿಂದು ಬನ್ನಿ........
   ಮಳೆ ಬಿದ್ದು ಮಣ್ಣು ಇನ್ನೂ ಒಣಗದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹನುಮಾನ್ ಗುಂಡಿ ಮನಸನ್ನು ಹೊಕ್ಕಿತ್ತು. ಹೆಂಗಾದರೂ ಸರಿ ಹೊರಟು ಗುಂಡಿ ನೋಡಿಬರಬೇಕು ಎಂಬ ಆಸೆ ಮೋಳಕೆಯೊಡೆಯಿತು. ಬೇಕಾದ ಸಮಾಗ್ರಿಗಳೆಲ್ಲಾ ತಯಾರಾದವು. ಕ್ಯಾಮರಾಕ್ಕೆ ಮೊದಲ ಪ್ರಾಶಸ್ತ್ಯ, ಮತ್ತೆ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಗಿಟ್ಟೆಗೆ. ಮರುದಿನ ಕುದುರೆಮುಖ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬೈಕು ಎಂಬತ್ತರಲ್ಲಿ ಓಡುತಿತ್ತು. ಜೋತೆಗೊಂದಿಬ್ಬರು ಗೆಳೆಯರೂ ಅವರವರ ಬೈಕಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ್ ಆಸೆಯ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗತೊಡಗಿದ್ದರು. ಮೊದಲ ನಿಲುಗಡೆ ಕುದುರೆಮುಖ ಅರಣ್ಯ ಇಲಾಖೆಯ ಚೆಕ್ ಪೋಸ್ಟ್ನಲ್ಲಿ. ಅಲ್ಲಿ ಬೈಕಿನ ನಂಬರ್ ತಮ್ಮ ಉಚಿತ ಪಾಸ್ನಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಅಧಿಕಾರಿಯೊಬ್ಬರು ಖುಷಿಗೊಂದಿಷ್ಟು ಎಂದರು... ಸರಿ ಬರುವಾಗ ಪಾಸ್ ಹಿಂತಿರುಗಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂದೆ. ಅವರು ಸುಮ್ಮನೆ ನಕ್ಕರು. ಹಾವಿನ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಕುದುರೆಮುಖ ಅರಣ್ಯದ ಮಳೆಗಾಳದ  ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದೇ ಸ್ವರ್ಗ. ಓಪನ್ ಎ.ಸಿ. ಯಲ್ಲಿ ಕುಂತಂತ್ತಿತ್ತು ಆ ಪ್ರಯಾಣ. ನಿಧಾನವಾಗಿ ಚಲಿಸಿ , ಹಾರ್ನ ಹಾಕಬೇಡಿ, ಪ್ಲ್ಯಾಸ್ಟಿಕ್ ಎಸೆಯಬೇಡಿ, ಕಾಡು ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ತೊಂದರೆ ನೀಡಬೇಡಿ ಎಂಬ ಸೂಚನೆಗಳು ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು. ಕಾಡಿನ ಒಳಗೆ ಕಿವಿಗಚ್ಚುವಷ್ಟು ಜೀರುಂಡೆಯ ದನಿ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ತಲುಪಿತ್ತು ಎಸ್. ಕೆ ಬಾರ್ಡರ್, ಅಲ್ಲಿಂದ ಎಡಕ್ಕೆ ಶೃಂಗೇರಿ ಮುಂದೆ ಹೊಸನಾಡು ಎಂದು ಸೂಚನೆಯಿತ್ತು. ದಾರಿ ಗೋತ್ತಿದ್ದ ಕಾರಣ ಹೊಸನಾಡು ದಾರಿ ಹಿಡಿದೆವು.  ಎಸ್. ಕೆ ಬಾರ್ಡರ್ನಿಂದ ಸುಮಾರು 5 ಕಿ.ಮೀ ದೂರದಲ್ಲಿ ಹೆದ್ದಾರಿ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಗುಂಡಿಗೆ ದಾರಿಯಿದೆಯೆಂದು ನೆಟ್ನಿಂದ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದೆವು.
              ಪ್ರಯಾಣ ಆ 5 ಕಿ. ಮೀ ಯನ್ನೇ ಕಾಯುತ್ತಿತ್ತು. ಸುಮಾರು 7 ಗಂಟೆಗೆ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಟ ಪ್ರಯಾಣ  ಹನುಮಾನ್ ಗುಂಡಿ ತಲುಪುವಾಗ 11 ಗಂಟೆ. ಬೈಕನ್ನು ಅಲ್ಲೇ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದೆವು. ಆಗಲೇ ಹಲವರ ಆಗಮನ ಆ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಂದಿತ್ತು. 20 ರುಪಾಯಿಯ ಪ್ರವೇಶ ಪತ್ರವನ್ನು ಪಡೆದು ಕಬ್ಬಿಣದ ಮೆಟ್ಟಲುಗಳನ್ನು ಇಳಿಯತೊಡಗಿದೆವು. ಸುಮಾರು 80 ಡಿಗ್ರಿಯ ಇಳಿಜಾರದು. ಜಲಪಾತದ ನೀರಿನ ದನಿ ಆಗಲೇ ಕಿವಿಗೆ ಬೀಳುತಿತ್ತು. ಜಲಪಾತದ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೇ ದಾರಿ ಸಾಗಿತು. ಗಾಳಿಯ ತುಂಬೆಲ್ಲಾ ಹನಿ ನೀರಿನ ತಂಪು. ಜಲಪಾತ ಕಂಡೊಡನೆ ಗೆಳೆಯರಿಬ್ಬರಿಗೂ ಸ್ನಾನದ ನೆನಪಾಯಿತು. ಇಬ್ಬರೂ ನೀರಗಿಳಿದರು, ಕೋನೆಯದಾಗಿ ನಾನೂ ಸೇರಿಕೊಂಡೆ. ಫ್ರಿಜ್ ನೀರಿಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದವನುಭವವದು. ಮೈಕೈಯೆಲ್ಲಾ ಕೆಲವು ಕ್ಷಣಗಳ ಕಾಲ ಇದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ ಎನ್ನುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದವು. ಆದರೂ ಆಸೆ ಸಾಕಾರಗೊಂಡ ಕ್ಷಣವದು.

                       ಮೊದಲ ಪತ್ರ ಗೀಚಿದೆ
 ಅಂದು ಸೀತಾರಾಮ ವಾನಳ್ಳಿ ಮಾಸ್ಟ್ರು ಪತ್ರ ಬರೆಯುವುವುದು ಹೇಗೆ ಎಂದು ಕಲಿಸಿ ಎರಡು ಮೂರು ದಿನವಾಗಿರಬೇಕು. ನನಗೆ ವರ್ಷ ಸುಮಾರು 9. ಬೇಸಿಗೆ ರಜೆ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ಮನೆಯ ಜಗಲಿಯಲ್ಲಿ ಆರಾಮಾಗಿ ಆಕಾಶ ನೋಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ. ಆತುರದಿಂದ ಕೆಲಸದಾಕೆ ಶಾಂತಿ ಓಡಿಬಂದಳು. ನನ್ನ ಹೆಸರು ಕೂಗಿ ,ಅಣ್ಣಾ ನನ್ನ ಸೊಸೆ ಓಡಿ ಹೋಗಿದ್ದಾಳೆ, ವಾಪಾಸು ಕರೆಯಲು ಒಂದು ಪತ್ರ ಬರಿ ಎಂದಳು. ಆಹಾ ಸಂತೋಷ ಪತ್ರ ಬರೆಯಲು ನನಗೂ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂದು ತೋರಿಸಲು ಆತುರದಿಂದ ಕಾಗದ ಮತ್ತು ಪೆನ್ನು ತಂದೆ. ಏನು ಬರಿಬೇಕು ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ?

   ಆಕೆಯ ಕತೆ ಶುರುವಾಯಿತು ನೋಡಿ. " ಲೇ ನಾ ಸುಮ್ನೆ ನಿನ್ನ ಬೈದೆ. ನೀ ಅದಕ್ಕೆ ಮನೇ ಬಿಟ್ಟ್ ಹೋಗೋದಾ. ನಂಗೆ ಇನ್ನೂ ನೆಂಪಿದೆ. ನನ್ನ್ ಮಗನಿಗೆ ಒಳ್ಳೆ ಹೆಂಡ್ತಿ, ನಂಗೊಂದು ಸುಂದರಿ ಸೊಸೆ ಬೇಕು ಅಂತ ವಾಚ್ಗದ್ದೆ ಜೋಯಿಸರಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದಾಗ ನಮ್ಮೂರಲ್ಲೆ ಒಬ್ಬಳು ಸುಂದರಿ ಇದ್ದಾಳೆ ಮಾತಾಡೋಣ ಎಂದರು. ತುಂಬಾ ಖುಷಿ ಪಟ್ಟೆ ನಾನು. ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ ನಮ್ಮವರಿಗೂ ತಿಳಿಸಿದೆ, ಅಲ್ಲಿಗೆ ಕಳಿಸಿದೆ. ನಾನಂತೂ ಕಾತುರದಿಂದ ನನ್ ಸೊಸೆ ಹೆಂಗಿರ್ತಾಳೆ ಅಂತ ಕನಸು ಕಾಣ್ತ್ತಿದ್ದೆ. ಎಷ್ಟು ಉದ್ದ, ಬೆಳ್ಳಗಿದ್ಯಾ, ಕಪ್ಪಗಿದ್ಯಾ, ಅಡುಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾಡ್ತಾಳಾ ಮುಂತಾದ ಯೋಚನೇಲಿ ಮಾತುಕತೆ ದಿನ ಬಂತು. ಕವಳ ಹಾಕೊಂಡು ಮಾತುಕತೆ ನಡೆಯಿತು. ಅಂದು ನಿನ್ನ ಉಡುಬಿ ಅಥರ್ಾತ್ ನನ್ನ ಮಗನ ನೋಡಿ ನಾಚಿದ್ದು ನೆನಪಿದ್ಯಾ?.  ನಿಶ್ಚಯವಾಯಿತು ಮದುವೆ. ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯಿತು ನಿಶ್ಚಿತಾರ್ಥ. ಆಗ ನನಗಾದ ಖುಷಿ ಹೇಳತೀರದು.ಮದುವೆ ಅದ್ದೂರಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದೆವು. ಮನಗೆ ಹೊಸ ಸೊಸೆ, ಹೊಸ್ತಿಲಲ್ಲೊಂದು ಅಕ್ಕಿ ಸೇರು, ದೇವರ ಕೋಣೆಯಲ್ಲೆರಡು ಕೈಯಚ್ಚು,, ಮನೆಯ ತುಂಬಾ ಗೆಜ್ಜೆ ಸದ್ದು . ಮದುವೆ ನಡೆದು ಮೂರು ದಿನದಲ್ಲಿ ನಾವು ಕೊಲ್ಲೂರು ದೇವಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದು, ಗಮಯನ ಗುಡ್ಡಕ್ಕೆ ಚಾರಣ ಹೋಗಿದ್ದು, ಜೋಗದ ನೀರಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡಿದ್ದು ನೆನಪಿಲ್ವೇ?. ದಾರಿ ಅಡ್ಡ ಕಟ್ಟಿ , ಗಂಡನ ಹೆಸರು ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಬರಮಾಡಿಕೊಂಡ್ವಿ. ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅಡುಗೆ ಮಾಡ್ದೆ. ನಂಗೂ ನಿಮ್ಮಾವಂಗೂ ಸಂತೋಷ ಆಯ್ತು. ಆ ದಿನ ನಾ ನಿಂಗೆ ಸುಮ್ನೆ ಬೇಗ ಅಡುಗೆ ಮಾಡು ಕೆಲ್ಸದವ್ರು ಇದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಬೈದೆ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೇ ನೀ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟೇ ಹೋಗೋದ. ನಂಗೆ ತುಂಬಾ ಬೇಜಾರ್ ಆಯ್ತು ಗೊತ್ತಾ?. ನಿಮ್ಮಾವ ನಂಗೆ  ಬೈದ್ರು. ಆಪುಟ್ಟ ಸೊಸೆನ ಯಾಕ್ ಹಂಗೆ ಬೈದಿ ಅಂತ ನನ್ನ ಗದರಿಸಿದ್ರು. ..ತಪ್ಪಾಯ್ತೆ ಮನೆಗೆ ಬೇಗ ಬಾರೆ."
   ಇದನ್ನ ಬೇಗ ಕಳಿಸಿ ಎಂದಳು ಶಾಂತಿ. ಅಂದವಾಗಿ ಬರೆದಿದ್ದೆ ಪತ್ರವನ್ನ. ಅಕ್ಷರ ತಪ್ಪೇನಾದ್ರು ಇದ್ಯಾ ಅಂತ ನೋಡಿದೆ. ಇಲ್ಲ ಅಂತ ತಿಳಿದ ಮೇಲೆ ಶಾಂತಿ ಹತ್ರ ಸೊಸೆ ವಿಳಾಸ ಕೇಳಿದೆ. " ನಂಗೇನು ಗೊತ್ತು ಸ್ವಾಮಿ , ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದು ಆಕೆ. ಬೇಗ ಪೋಸ್ಟ್ ಡಬ್ಬಿಗೆ ಹಾಕಿ ಎಂದು ಕನಿಕರದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದಳು ಶಾಂತಿ. ನೋಡಿ ನನ್ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಅಡ್ರೆಸ್ ಇಲ್ಲದೆ ನನ್ನ ಜೀವನದ ಮೊದಲ ಪತ್ರವನ್ನು ಗೀಚಿದ್ದೆ.

ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದಿಂದ ಪತ್ರಿಕಾರಂಗಕ್ಕೆ ಪಯಣ ಸಾಧ್ಯವೇ..........
     ಇಂದಿನ ಸ್ಪಧರ್ಾತ್ಮಕ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಪತ್ರಿಕೆಗಳೂ ಸಹ ಸ್ಪಧರ್ೆಗಿಳಿದಿವೆ . ಆ ಸ್ಪಧರ್ೆ ಆರೋಗ್ಯಕರವಾಗಿದ್ದರೆ ಯಾರಿಗೂ ತೊಂದರೆಯಿಲ್ಲ ಆದರೆ ದಿನಕ್ಕೊಂದರರಂತೆ ತಲೆಯೆತ್ತುತ್ತಿರುವ ಹೊಸ ಹೊಸ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಿಗೆ  ದೃಶ್ಯಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿರುವ ಪೈಪೋಟಿ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿದೆ. ಕೆಲವು ಹಿರಿಯ ಪತ್ರಕರ್ತರು ಈ ರೀತಿಯ ಅನಾರೋಗ್ಯಕರ ಸ್ಪಧರ್ೆಯ ಹುಟ್ಟಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿ ಈಗ ಯುವಪತ್ರಕರ್ತರಿಗೆ ಈ ನೀತಿಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿ ಎಂದು ಭಾಷಣಬಿಗಿಯುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರಂತೂ ನಾವೂ ಈ ರೀತಿಯ ಪೈಪೋಟಿಗೆ ಮುಗಿಬಿದ್ದು ಬೋರವೆಲ್ನಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ ಮಗು, ಐಶ್ವರ್ಯ ರೈ ಕಿರುಬೆರಳಿನ ಗಾಯ, ಮುಂತಾದ ಸಿಂಪಲ್ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ನಾವೇ ಉತ್ಪ್ರೇಕ್ಷೆ ಮಾಡಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ಮ(ಮಾ)ನಬಿಚ್ಚಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಅವರೇ ಮಾಧ್ಯಮದ  ನೀತಿಯನ್ನು ಗಾಳಿಗೆತೂರಿ ರಾರಾಜಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದರೆ ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿಯಾಗದು.
    ಸ್ವತಂತ್ರಾ ಪೂರ್ವ ಪತ್ರಿಕಾರಂಗದಲ್ಲಿ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಬ್ರಿಟೀಷರ ಎದೆಯನ್ನು ನಡುಗಿಸಿತ್ತೆನ್ನುವುದಕ್ಕೆ "ಕೇಸರಿ" ಎಂಬ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಉದಾಹರಣೆಯೇ ಸಾಕು. ಬರು ಬರುತ್ತಾ ಪತ್ರಿಕಾರಂಗ ಎನ್ನುವುದು ಈ "ನೂತನ ಪ್ರಯೋಗ" ಎಂಬ ಪೆಡಂಭೂತದ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿ ಪತ್ರಿಕೆ ಎಂಬ ಉದ್ಯಮಕ್ಕೆ ನಾಂದಿಯಾಯಿತು. ಪತ್ರಿಕೆ , ದೃಶ್ಯಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಪೈಪೋಟಿ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಈಗ ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿದೆಯೆಂದರೆ ಗಂಡ-ಹೆಂಡಿರ ಜಗಳವನ್ನು ನೇರಪ್ರಸಾರ ಮಾಡುವ ಹೀನಾಯ ಸ್ಥಿತಿಯೇರಿದೆ, ಇನ್ನೂ ಏರುತ್ತಾ ಇದೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಶುರುವಾಯಿತು ನೋಡಿ ನಿಜವಾದ ಪತ್ರಿಕಾಉದ್ಯಮ. ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಬೆಲೆ, ದೃಶ್ಯಮಾಧ್ಯಮದ ಟಿ.ಆರ್.ಪಿ.  ಬೆಲೆಯನ್ನು ಏರಿಳಿಸುತ್ತಾ,  ಟಿ.ಆರ್.ಪಿ.ಯ ಹೆಚ್ಚಳದ ಬಗ್ಗೇ ಚಿಂತಿಸಿತ್ತಾ, ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಉತ್ಪ್ರೇಕ್ಷಿಸುತ್ತಾ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ತಮ್ಮ ನೀತಿಯನ್ನು ತಾವೇ ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿದವು. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಜಾಹೀರಾತುಗಳ ಅಬ್ಬರ. ಪತ್ರಿಕೆಗಳ ಜೀವಾಳ ಜಾಹೀರಾತುಗಳು ನಿಜ ಆದರೆ ಪತ್ರಿಕೆಯ ನಿಯಮದಂತೆ 60:40 ( ಸುದ್ದಿ:ಜಾಹೀರಾತು)ಆದರೆ  ಇಂದು ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿರುದ್ದವಾಗಿ ಪ್ರಕಟಿತವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇದರಿಂದ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಿಗೆ ಲಾಭವೇ ಸರಿ, ಲಾಭವಿದ್ದಲ್ಲಿ ಹಣ, ಹಣವಿದ್ದಲ್ಲಿ ಭ್ರಷ್ಟಚಾರ, ಭ್ರಷ್ಟಚಾರವಿದ್ದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು. ಎಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೂ ಇಂಟರ್ಲಿಂಕ್ ,  ಮತ್ತೆಲ್ಲಿಗೆ ಪತಿಕಾರಂಗಕ್ಕೆ ಮರುಪ್ರಯಾಣ. 
    ಈ ರೀತಿಯ ಚಕ್ರವ್ಯೂಹದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆೆ ತಾನೇ ಯುವ ಪತ್ರಕರ್ತರು ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮವನ್ನು ಪತ್ರಿಕಾರಂಗಕ್ಕೆ ಪರಿವತರ್ಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ. ಈ ಯುವ ಪತ್ರಕರ್ತರೂ ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಹಿರಿಯರಾಗಿ ಮುಂದಿನ ಪತ್ರಕರ್ತರಿಗೆ ಹೇಳುವ ಆಶಯವೇ , "ಮುಂದಿನ ಯುವ ಪತ್ರಕರ್ತರು ಈ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮಕ್ಕೆ ಇತಿಶ್ರೀ ಹಾಡಿ" ಎಂದು. 

Find the “ASAL”

    Recently the Thulu  film ‘Oriyrdori Asal’ celebrated its 50 days of successful show and made a milestone in the history of Thulu film industry.  Director Vijaykumar Kodiyalbile, did the ditto copy of his own  thulu drama into this film and  succeeded in a way to entertain the spectators with a mixture of dialogues in thulu but failed to maintain the theme of effect of SEZ on Mangalore land throughout the film. The film starts with scene of problems faced by Mangalore people and moves on with a story of few families. Director Vijay kumar also tries to include the affect of SEZ on Mangalore and creates a hero who fights against this , and creates awareness in the people in this film. But this theme of effect of SEZ dies when a love grows inside the hero making the film a clear commercial movie , even though it becomes the ‘best’ for our people. 

      On the other hand a film based on a  lady who loses her land due to a construction of a Highway , in Puttakkana  Highway by B.Suresh struggles to attract the people. Even though this film gains success in keeping the theme till the end it failed to reach the people. The main cause for this is not the fail of director’s ability; it’s the mentality of today’s people about art films. This generation mainly focuses on the entertainment rather than focusing on the effects or problems faced by others. Thus making many talented directors to stay back from making such type of good theme based films in fear of flop.

     But , director like B. Suresh even though faced with flops, just concentrates only on the publicity of his strong themes. The percentage of reaching the common people counts more for him than just making money by launching commercial movies.

   So, final request chose ‘ASAL’(The Best)  in the films , not the entertainment.